ویژگی های اصلی افراد هیستریک خودنمایی و نمایشی بودن است و این که تجربه آنان از زندگی عبارت است از:یک سلسه تجارب هیجانی مداوم. ادارک آنان متغیر بوده و به آسانی تحت تاثیر محرک های عاطفی قرار می گیرد.
تفکر آنان عمق ندارد و بیشتر تحت تاثیر استنباطات سطحی قرار می گیرد.بیمار محتوای آنچه را که ادراک کرده است را به تجزیه و تحلیل نمی کشاند، بلکه واکنشی احساسی به استباط اولیه و سطحی خود می دهد،چنانکه گویی به واقعیت محض دست یافته است.
پیامد این وضع تجارب سطحی ناپخته ای است از جهان که در هاله ای از احساسات رمانتیک افراطی محو می گردد.بیمار پندار از خویشتن را به همین منوال انجام میدهد،یعنی استباط یا برداشتی رمانتیک لز خود. این برداشت شخصی از جهان، لاجرم او را بسوی واکنش های هیجانی نسبت به آن سوق می دهد. عواطف با شدتی افراطی برون ریزی شده، ولی غالبا" بسیار سطحی و زودگذر هستند.بیمار محتوای آنچه را که ادراک کرده است را به تجزیه و تحلیل نمی کشاند، بلکه واکنشی احساسی به استباط اولیه و سطحی خود می دهد،چنانکه گویی به واقعیت محض دست یافته است.
در برابر فشار، این طرز تفکرشخصی به تفکری بی نظم و دفاعی منجر گشته، هیجانات اوج گرفته و غالبا" به عدم کنترل رفتار منجر می گردد. نکته فابل توجه در مصاحبه بالینی میزان کوشش بیمار برای سلطه جویی و کنترل و اداره متخصص از طریق نشان دادن حالات و رفتارهای هیجانی است. بیمار دچار این خطای ادارک می شود که ارتباط پایایی با متخصص برقرار کرده، و در هر جلسه با رفتارهای نمایشی، عصبانیت، خوشحالی، غمگنانه و شهوت آلود سعی می کند رشته اختیار متخصص را در دست گیرد. به دلیل اینکه برداشت بیمار از دنیا امری شخصی است، لذا اطلاعاتی هم که از تاریخچه زندگی اش بدست میدهد بیشتر جهات احساس دارند تا واقعی.
تغییر مداوم حالات عاطفی و انفجارهای احساسی نشانه دنیای پر کشمکش درون بیمار است
بیماران هیستریونیک معمولا افراد دیگر و حتی نزدیکان خود را اشخاصی بی توجه، بی محبت،طرد کننده و بی احساس تصور می کنند، در حالی که خود آنان افرادی پرتوقع، استثمار کننده و متکی به دیگران هستند.
آنان می کوشند که با شوخی و خنده علاقه دیگران را به خود جلب کرده و به آنها متکی شوند.خشم و حتی غم ممکن است وسائلی برای برقراری این نوع ارتباط باشد
