هر كدام از عوامل فوق مي تواند باعث پرخاشگري در كودكان و نوجوانان در مقابله با محروميت و نرسيدن به خواسته هايشان شود. تربيت پدر و مادر در اينكه فرزندشان با چه وسيله اي به خواسته هايشان برسند بسيار مؤثر است. بايد به كودك ياد داد كه براي رسيدن به خواسته هايش از راههاي مناسب عمل كند. در بيشتر كودكان با بالا رفتن سن، رفتارهاي خشونت آميز از بين ميرود و در بعضي ممكن است اين پرخاشگري و گاه شرارت ادامه پيدا كند. علل پرخاشگري در كودكان و نوجوانان زائده عوامل زير است:
    
     الف) محدوديت هاي شديد در خانه و مدرسه و مراقبتهاي بيش از حد والدين ب) مشكلات مربوط به درس و يادگيري ج) نداشتن فضاي كافي براي بازي و تحرك د) بي توجهي و بي اعتنايي ه) ناكاميهاي بنيادي و عدم موفقيت و) الگوهاي نامناسب
    
     در خانواده هايي كه پدر و مادر سخت گيرند و رفتارهاي قهرآميز از خود نشان مي دهند، مدير و معلم سختگير و يا فيلمها، برنامه هاي تلويزيوني و رسانه هاي گروهي مي توانند در ايجاد رفتار خشونت آميز، شرارت و پرخاشگري مؤثر باشند.
    
    
    
     نكاتي در مورد درمان و اصلاح:
    
     1 جلوگيري از شرارت بطور مستقيم يا غير مستقيم، تذكر و تنبيه سازنده او
    
     2 پركردن اوقات فراغت كودك در راستاي علاقه او و به منظور جلوگيري از مصرف انرژي ناشي از رشد در جهت نادرست.
    
     3 دركودك پرخاشگر نكات مثبت را پيدا كنيد و آن را موردتشويق قرار دهيد. شخصيت دادن به او و تشويق و تأييد در موارد مثبت كار ساز خواهد بود.
    
     4 واگذاري مسئوليت و دادن امكان خودنمايي به وي اقدامي است كه در رفتار او مؤثر خواهد بود.
    
     5 ايجاد موفقيت و اقدامات جبراني در حذف عوارض سرخوردگي مفيد است.
    
     6 مواردي كه شرارت و پرخاشگري مزمن شده است، مراجعه به روانپزشك ضرورت دارد ولي بايد توجه داشت كه در سنين 6 ، 7 سالگي نبايد انتظار آرامش از كودك داشت زيرا او در سنين رشد و انرژي قرار دارد و تحرك و پويايي در او طبيعي است و جاي هيچگونه نگراني نيست.