تا وقتی خودت را سرشار نکنی،چیزی برای بخشیدن نداری. پس باید در وهله نخست به خودت توجه کنی. اول به لذت خودت توجه کن.مردم مسئول لذت خودشان هستند.

وقتی به لذت خودت توجه کنی و کاری کنی که احساس خوبی داشته باشی،وجودت در جمع مایه ی لذت می شود و الگویی درخشان برای کوچک و بزرگ.

وقتی احساس لذت داشته باشی،حتی لازم نیست راجع به بخشندگی فکر کنی. این سرریز کردنی است که به طورطبیعی رخ می دهد.